سازوکارهای مبارزه با جرایم مواد مخدر در قوانین افغانستان و اسناد بین‌المللی

مواد مخدر افزون بر تاثیرات منفی بر بدن انسان، از دیرباز مورد استفاده قرار گرفته‌ است. در نخست، کاربرد آن‌ محدود به اهداف دارویی بود، اما به تدریج سوءاستفاده از این مواد افزایش یافته و اکنون به یکی از چالش‌های جدی جهانی تبدیل شده‌ است. امروزه جرایم مرتبط با مواد مخدر نه تنها سلامت عمومی را تهدید می‌کند، بلکه بر امنیت و اقتصاد، ثبات سیاسی و ساختارهای اجتماعی کشورها نیز تاثیرات منفی دارد. این مسئله به‌ویژه در کشورهایی مانند افغانستان که از نظر جغرافیایی در مسیر تولید و ترانزیت مواد مخدر قرار دارند، اهمیت بیش‌تر پیدا می‌کند. تحقیق حاضر به بررسی سازوکارهای مبارزه با جرایم مواد مخدر در قوانین افغانستان و اسناد بین‌المللی پرداخته و تفاوت‌های موجود بین رویکردهای ملی و بین‌المللی را تحلیل می‌کند. این مقاله به روش مقایسه‌ای انجام شده و با استفاده از منابع حقوقی، قوانین ملی افغانستان و اسناد بین‌المللی، سیاست‌های مرتبط با جرایم مواد مخدر را مورد بررسی قرار می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهند که قانون‌گذاری در افغانستان جدا از رویکردهای جزایی، به سیاست‌هایی هم‌چون آگاهی‌رسانی، پیش‌گیری جامعه‌محور، پیش‌گیری بین‌المللی‌محور، پیش‌گیری اقتصادمحور، کاهش تقاضا، جای‌گزینی کشت و هم‌کاری‌های منطقه‌ای توجه داشته است. در مقابل، اسناد بین‌المللی بر پیش‌گیری، درمان و توان‌بخشی تاکید بیش‌تر دارند. اهمیت این تحقیق در این است که هماهنگی میان این دو رویکرد، می‌تواند به تدوین سیاست‌های موثرتر در مبارزه با جرایم مواد مخدر کمک کند.

Mechanisms for Combating Drug-Related Crimes in Afghan Laws and International Bills

While drugs have long been used for medicinal purposes, their misuse has grown over time, making them a serious global issue. Beyond their harmful effects on human health, drug-related offenses now pose significant threats to public safety, economic stability, political order, and social structures—particularly in countries like Afghanistan, which plays a key role in drug production and transit. This research examines the strategies used to combat drug-related crimes within Afghan legislation and international legal frameworks, highlighting the differences between domestic and global approaches. Through a comparative analysis of legal sources, the study reveals that Afghan laws, in addition to criminal penalties, incorporate measures such as public awareness initiatives, community-based prevention, economic interventions, demand reduction, crop substitution, and regional collaboration. On the other hand, international frameworks place greater emphasis on prevention, treatment, and rehabilitation. The importance of this study lies in its focus on bridging these two perspectives to create more comprehensive and effective drug control policies.